Society

Kocharian's Daughter Shows the Basement Where the Kocharian Family Took Shelter During Bombardments

Посмотреть эту публикацию в Instagram

Սա այն նկուղն է, որն Արցախյան ազատամարտի տարիներին դարձել էր իմ ընտանիքի ժամանակավոր կացարանն ու ապաստարանը։ Ամեն անգամ, երբ գնում եմ Ստեփանակերտ, անպայման իջնում եմ այստեղ, ուր ինձ պատում են հիշողությունները: Հիշում եմ գետնին դրված դուռը, որ ծառայում էր որպես մահճակալ, հիշում եմ պատուհանի դիմաց դրված ավազով լի պարկը, որը պետք է պաշտպաներ բեկորներից, եթե մոտակայքում ռումբ պայթեր, հիշում եմ այն հարևաններին, որոնք գալիս էին մեզ մոտ պատսպարվելու, քանի որ իրենց շենքում նկուղային հարկ չկար, հիշում եմ այս նկուղում դիմավորած Ամանորը, հիշում եմ մայրիկիս ծնունդը, երբ նա ռմբակոծությունների արանքում վազում էր վերև` տուն, հետևելու, որպեսզի կերակուրը չայրվի, հիշում եմ իմ վազքի արագությունը, երբ լսում էի օդային տագնապը կամ ուղղակի զգում էի, որ ռմբակոծիչ ինքնաթիռ է մոտենում (իսկ ես դա գրեթե միշտ զգում էի), հիշում եմ ինչպես վիրավորվեց մայրս….. Հիշում եմ այն աննկարագրելի վախի զգացողությունը, որ չես արտահայտում, բայց այն քո մեջ է ու սովորում ես դրա հետ ապրել: Վախ՝ ընտանիքիդ, հարազատներիդ, հայրենիքիդ և առհասարակ վաղվա օրվա համար…. Հիշում եմ ապահովության զգացողությունը, որ ունենում էի, երբ երկար բացակայելուց հետո հայտնվում էր հայրս` շատ կարճ ժամանակով մեզ տեսնելու համար: Շուշիի օպերացիայից մեկ օր առաջ նա եկավ մեզ տեսնելու։ Այս անգամ ոչ թե ապահովության այլ տագնապի զգացողությունն էր սուր. զգում էինք՝ եկել է ամեն դեպքում հրաժեշտ տալու... Հիշողություններն ու դրանց ուղեկցող զգացմունքները շատ են, կարելի է անդադար գրել… Բայց մի զգացողություն, որ միշտ ունենում եմ այդ ամենը հիշելիս, անսահման հպարտությունն է, հպարտություն՝ այդ ամենի արդյունքում մեր ժողովրդի ունեցած հաղթանակի համար: Հպարտություն, որ հայրս ունեցել է առանցքային դերակատարություն այդ կարևորագույն հաղթանակը կերտելու ճանապարհին: Շնորհավոր տոնդ պապ ջան! Շնորհակալություն քեզ և քո տեսակի մարդկանց այն բանի համար, որ ես և մենք ունենք հաղթանակած հայրենիք և հերոսներ: #իմ_հերոսն_իմ_հայրն_է

Публикация от gayineh (@gayineh)

This is the basement that became a temporary shelter and refuge for my family during the Artsakh Liberation War years. Every time I go to Stepanakert, I make sure to come here, where memories unfold.

Second President Robert Kocharian's daughter, Gayane Kocharian, wrote on Instagram: "I remember the door laid on the floor, which served as a bed, I remember the sandbags placed in front of the window to protect us from shrapnel if a bomb exploded nearby, I remember the neighbors who came to take shelter with us because their buildings had no basement, I remember the New Year we spent in this basement, I remember my mother’s birthday when she ran upstairs amidst the bombardments to make sure the food didn’t burn, I remember the speed with which I ran when I heard the air raid sirens or simply felt that a bomber was approaching (and I almost always felt it), I remember how my mother was wounded… I remember the indescribable feeling of fear that you do not express, but it exists inside you, and you learn to live with it. Fear for your family, your loved ones, your homeland, and for the very next day… I remember the sense of safety I had when my father appeared after a long absence, if only for a very short time to see us. One day before the operation in Shushi, he came to see us. This time, however, it was a feeling of anxiety rather than security; we sensed that it was a farewell… There are so many memories and accompanying emotions that one could write endlessly… But one feeling that I always have when recalling all this is an indescribable pride, pride in the victory our people achieved as a result of all this. Pride that my father played a key role in shaping that crucial victory. Happy holiday, grandpa! Thank you for you and your kind of people for the fact that I and we have a victorious homeland and heroes. #my_hero_is_my_father"

Թեմաներ:

Գնահատեք հոդվածը:

Դեռ գնահատական չկա

Կիսվել ընկերների հետ:

Նմանատիպ հոդվածներ

Ավելին Society բաժնից

Արագ որոնում

Գովազդային տարածք

300x250